Spośród trzech metod rzucania nożem opisanych w “Cold Steel”, Styers poświęcił najwięcej uwagi sposobowi rzucania nożem trzymanym za koniec ostrza. Ten sposób rzucania jest najbardziej popularny. W stosunku do metod opisywanych poprzednio, czyli rzucania z trzymaniem za rękojeść i rzucania od dołu, jest on najbardziej skomplikowany technicznie. Jednocześnie jednak, po osiągnięciu wprawy, jest to sposób umożliwiający rzucanie celne i na większe odległości. Jest używany przez profesjonalnych miotaczy np. cyrkowych czy dawniej wodewilowych, gdzie zresztą Styers podpatrzył pewne tajniki. Sposób ten polega na rzuceniu nożem w taki sposób, że wykonuje w powietrzu określoną ilość obrotów, by ostatecznie wbić się czubkiem w cel.
Czytaj dalej ‘Rzucanie nożem za ostrze’
W systemie Defendu obok wykonywanych laską uderzeń i dźwigni znalazły się jeszcze dwie techniki chwytowe wykonywane na szyję przeciwnika. Fairbairn włączył tu jedno duszenie i jedną technikę określoną jako rzut. Ze względu na miejsce ataku, na szyję, oraz użycie do tego celu twardego narzędzia, są to techniki mogące stosunkowo łatwo spowodować znaczny ból i dyskomfort u osoby poddanej ich działaniu. Dlatego zalecana jest szczególna ostrożność podczas ich ćwiczenia.
Nie należy tego odbierać tak, że są to techniki bardziej skuteczne niż inne, chociaż można je, a zwłaszcza duszenie zaliczyć do technik kończących. Każdy rodzaj techniki ma swoje zastosowanie. Wszystkie techniki mają na celu zadanie dotkliwego bólu, a nawet dopuszczalną ewentualnością jest wywołanie rozstroju zdrowia przeciwnika. W tym przypadku chodzi konkretnie o konieczność bardziej precyzyjnego niż w innych przypadkach dozowania siły podczas ćwiczeń, żeby nie pwowodować niepotrzebnego bólu u pozoranta.
Czytaj dalej ‘Walka laską - duszenie i obalenie’
Zastosowanie podczas zakładania dźwigni przyrządów takich jak kij czy pałka jest wyraźnym utrudnieniem w porównaniu do użycia gołych rąk. Mimo to Fairbairn zamieścił w podręcznikach Defendu dźwignie zakładane przy pomocy laski. Powodem tego mogła być sama forma tej sytuacyjnej broni, noszonej wówczas na codzień jako element stroju, a pierwotnie z również z nastawieniem na obronę. Laski się nie odrzuca jak kija, ani nie ma jej gdzie schować w oporządzeniu, jak policyjnej pałki. Sam fakt jej noszenia opiera się na założeniu, że właściciel zamierza ją wykorzystać w razie potrzeby.
Czytaj dalej ‘Walka laską - dźwignie łokciowe’
Laski jako podręczna broń bardzo straciły obecnie na znaczeniu. Mimo to warto mieć na uwadze, że nauczenie ich użycia w roli broni będzie dobrą propozycją dla osób normalnie posługujących się nimi ze względów zdrowotnych. Nikt rozsądny nie powninien zakładać, że takie osoby są z góry kompletnie pozbawione szans ani zniechęcać je do podejmowania wysiłków na rzecz wzmocnienia swojego bezpieczeństwa, bo życie potrafi pisać niesamowite scenariusze. Warto też pamiętać, że niegdyś laski nosili również ludzie sprawni i w pełni zdrowia, a ze względu na formę tego przyrządu nieodmiennie nasuwa się uwaga taka, jak wyrażona w poprzednim wpisie, że laska jest to po prostu kij czy jakikolwiek jego odpowiednik. Zatem zawsze warto przyswoić sobie metody walki, które pozwolą na możliwie skuteczne posługiwanie się tą najbardziej pierwotną i łatwo dostępną bronią. Takie metody m. in. w tym zakresie proponował Fairbairn w Defendu.
Czytaj dalej ‘Uderzenia laską stosowane w Defendu’
Laska jako podręczne narzędzie i prosta broń towarzyszy czlowiekowi chyba od zarania dziejów. Dostępna jest ludziom wszystkich warstw społecznych i mogą ją wykorzystywać osoby o różnych możliwościach fizycznych. Noszenie laski jest także akceptowane przez systemy prawne na całym świecie, co dodatkowo podnosi jej wartość w stosunku do innych przedmiotów mogących posłużyć za broń. Zmiany, które zaszły w zachodnim kręgu kulturowym spowodowały, że od kilkudziesięciu lat jej zastosowanie zostało zredukowane praktycznie tylko do roli przyboru pomocniczego dla osób niepełnosprawnych lub będących w podeszłym wieku. Jednak wcześniej przez kilkaset lat noszenie lasek było dosyć rozpowszechnioną częścią stylu życia i mody. Zaowocowało to stworzeniem licznych metod ich użycia. Również Fairbairn opracował własny sposób walki laską, który został włączony do Defendu i opisany w podręczniku “Defendu. Scientific Self-Defense” (1926).
Czytaj dalej ‘Walka laską w Defendu’
Podcięcie, mówiąc ogólnie, polega na zachwianiu równowagi albo obaleniu lub rzucie przeciwnika przez wybicie spod niego obciążonej nogi lub poprzez zablokowanie nogi na kierunku ruchu, w którym przenosi swój ciężar. W przypadku podcięcia zewnętrznego mamy do czynienia z tą pierwszą sytuacją, gdzie wykonywany jest rodzaj kopnięcia w tył w obciążoną nogę przeciwnika. Jest to jeden z najskuteczniejszych rzutów, a przy tym jeden z najprostszych. Jest wartościowy zarówno w sporcie jak i jako technika użytkowa. Czytaj dalej ‘Podcięcie zewnętrzne’
Po powrocie z wojska do Nowego Jorku w 1946 r. Charles Nelson początkowo nie umiał sobie znaleźć miejsca. Imał się różnych dorywczych zajęć, nigdzie nie zgrzewając na dłużej miejsca. Aż w pewnym momencie odkrył, że wobec wzrastającej przestępczości, obywatele potrzebują wiedzy i umiejętności jak się bronić. Zaczął prowadzić na swój sposób badania nad wszelkimi przypadkami przemocy i samoobrony. Do posiadanych umiejętności technicznych dodał teraz własne studia przebiegu rzeczywistych przypadków. Na tej podstawie zaczął opracowywać własne, swoim zdaniem najbardziej efektywne metody.
Czytaj dalej ‘Charles Nelson, cz. 2′
Ostatnie komentarze